دو هفته گذشت...

از رفتنت دو هفته می گذره...

ولی من هنوز باور نکردم رفتنت رو... هنوز باور نکردم که دیگه بین ما نیستی

نمی خوام باور کنم

نمی خوام بدونم که دیگه تو جمع ما نیستی

میدونی الان چندمین شبیه که دارم با گریه می خوابم؟

میدونی هنوز بعد از دو هفته میترسم که به عکست نگاه کنم؟ به چشمها و لبخند توی عکست..

میترسم واقعیت رو بفهمم

میدونی وقتی فهمیدم که خرمای توئه که دارم تعارف میکنم دستم لرزید؟

میدونی همه بهم میگن شکل تو هستم؟

میدونی هر وقت اشتباهی منو به اسم مامانم صدا میزدی قند تو دلم آب میشد؟

میدونی توی قبرستان رفتم سر خاک دایی و کلی درد و دل کردم باهاش؟

دایی ای که هیچوقت ندیدمش

همیشه حسرت اینکه چرا دایی ای که همه ازش تعریف می کنن و من ندیدم به دلم بود

حالا حسرت هرگز ندیدن تو هم بهش اضافه شد

 میدونم که خودخواهیه

میدونم که از این دنیا بریده بودی

میدونم راحت شدی از این همه درد و قرص و بی خوابی

ولی کاش بودی

کاش این دفعه هم که اومدم می دیدمت

یه هفته همه فامیل دور هم بودیم

ولی نبودی

جات خیلی خالی بود

خیلی.....

یادته یه بار که درد امانتو بریده بود آقاجون زنگ زد بهم؟

گفت فهیمه بیا باهاش حرف بزن٬ بخندونش تا یکم دلش وا شه

حالا خودم اندازه یه دنیا دلم گرفته

کاش یکی بود دل منو وا می کرد

از حالا به بعد باید زنگ بزنم و دل آقاجونو وا کنم

دلم تنگ شده برات

برای اون خنده هات

برای اون نگاه کردنات

برای اون شعر خوندنا و نصیحت کردنات

حتی برای اون دعواهایی که باهام می کردی

یادته یه بار مهمون داشتید و منم نیشم تا بناگوش باز بود؟

جلوی جمع دعوام کردی که چرا دارم می خندم

گفتی دختر که نباید اینقد بخنده

ولی من ترکیدم از خنده و تو ازم ناراحت شدی

کاش نمیخندیدم

کاش ناراحتت نمی کردم

کاش می تونستم یه بار دیگه ببینمت

میدونم که جات خوبه

می دونم اینقدر خوب بودی که الان اون طرف راحتی

پس برام دعا کن

دعا کن که آروم بشم

بشم همون فهیمه ی قبل

شاد و سرحال و خندون

برام دعا کن همون جوری که قبلانا دعا میکردی

هر وقت یه شوخی ای می کردم که خوشت نمیاومد میگفتی خدا یه عقلی بهت بده

منم می گفتم آمین

حالا از خدا بخواه که یه عقلی بهم بده

دعا کن عاقل شم!

خیلی حرف دیگه مونده...

خیلی...

ولی با همون شعری که همیشه می خوندی میخوام این پستم رو تموم کنم :

 

خوشا آنان که الله یارشون بی

به حمد و قل هو الله کارشون بی

خوشا آنان که دائم در نمازن

بهشت جاودان بازارشون بی

 

---

پ.ن: دلنوشته ای بود از دخـــتر خــــاله اما در دل ما هم چیزی جدای اینها نیست...غــــمی است مشترک!

نوشته شده در جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 15:54 توسط زینب| |